Ik ruik niet.
Ik bedoel: ik kan niet ruiken.
Ik heb het trouwens ook nooit gekund.
Mijn neus doet het gewoon niet.
Ach ja, foutje van de natuur, denk ik altijd, kan gebeuren toch?
Zolang ik niet weet wat ik mis, heb ik er geen problemen mee.
‘Ruiken’ is voor mij een woord zonder betekenis.
Mensen schijnen soms wel eens het gevoel te hebben dat ze me per se moeten vertellen wat ik allemaal wel niet mis.
Zo proef ik eten anders, ‘viezer’ volgens hen, ik kan geen lekkere geuren van bloemen, parfum en eten ruiken en ga zo maar even door.
Maar waar het op neerkomt: ik heb nooit geweten wat ik mis.
Ik ben niet anders gewend!
ik zie het dus niet echt als een probleem, al schijnen anderen enorm medelijden met me te hebben.
Moet ik me zielig voelen ofzo?
En trouwens, ik ruik ook geen stank.
Al weet ik zelf niet wat het is, anderen ervaren het als negatief, dus dat ik geen stank ruik zal voor mij wel een voordeel zijn.
Soms dan…
Het feit dat ik niet kan ruiken, daar moet ik wel rekening mee houden.
Ik sport namelijk nogal graag en volgend anderen wil er dan wel een een ‘geurtje’ vrijkomen.
Ik krijg steeds een bus deo cadeau…
Is stank dan echt zo erg?
