Ik zou je zo graag vergeven, echt zo graag.
Nog een keer zou ik je een nieuwe kans willen geven en je omhelzen.
Je zou zeggen dat het je zo ontzettend spijt, je zou duizend keer sorry zeggen en daarna geef je me een kus op mijn wang.
Maar ik kan het niet.
Hoe graag ik ook zou willen.
Ik heb je al zoveel 2e kansen gegeven, je wist me elke keer om te praten.
Elke keer geloofde ik weer dat je meende wat je zei: dat je echt van me hield.
Je overtuigde me ervan dat het nooit meer zou gebeuren.
Iedereen maakt fouten, toch?
En iedereen verdient een 2e kans.
Ten minste… dat dacht ik.
Het zou nooit meer gebeuren…
Maar toch gebeurde het elke keer weer.
Je loog, bleef weg zonder iets te zeggen, ontweek me.
Je had ruimte nodig, en die gaf ik je.
Totdat ik je zag… met haar.
Toen brak ik.
Niets ruimte, niets liefde.
Misschien wel liefde, maar niet voor mij.
